Ogłoszeń jest masa, można przebierać i wybieraćtrudno kupićłatwo kupić
Pojemność
1 390 cm³
Silnik
benzyna
Osiągi
Moc
95 KM
0–100 km/h
11,8 s
V max
184 km/h
Koszty
Spalanie
7,0 l benzyny / 100 km (średnie rzeczywiste)
Koszt przejechania 100 km
40 zł
Serwis
Bezawaryjność
Awaryjność nie odbiega od średniej, można zaryzykowaćbardzo awaryjnymało awaryjny
Koszt serwisu
Dramatu nie ma, wiadomo, że auto kosztujedrogitani
Wymiana oleju
co 20 tys. kilometrów lub 12 miesięcy
Ilość oleju
4.2 l
Wymiana rozrządu
co 120 tys. kilometrów lub 60 miesięcy
Napęd rozrządu
pasek
Ranking TÜV
Raport
2012
Miejsce
59 na 85 sklasyfikowanych
Awaryjność
25.1%
Średni przebieg
94 000 km
Bezpieczeństwo i komfort
Bezpieczeństwo
Niemal ideał, można kupować z czystym sumieniemmało bezpiecznybezpiecznywg Euro NCAPCzy to ważne?
Segment
C
Bagażnik
348 lSzału nie ma, ale dramatu też niemałyduży
Ryzyko kradzieży
Tych samochodów się nie kradniedużemałe
Instalacja LPG
Zwrot kosztu instalacji
17 000 km (ok. 11 mies.)
Zużycie gazu
8,4 l / 100 km
Koszt przejechania 100 km
22 zł
0–100 km/h na LPG
13 s
V max na LPG
167 km/h
Oceny właścicieli
Statystyki dla: Renault Megane · 1.4 95 KM(wszystkie roczniki i nadwozia z tym silnikiem)
Nikt jeszcze nie ocenił tego auta. Brakuje jeszcze 5 ocen — jeździsz tym autem? Dodaj swoją.
Opis i ocena redakcji
Renault Megane
Renault Megane to drugi obok Clio najważniejszy model tego francuskiego producenta. Samochód, który na rynku musi rywalizować m.in. z Volkswagenem Golfem, debiutował w 1995 roku. Auto produkowano przez 7 lat, po drodze poddając go liftingowi (w 1999 roku). W 2002 roku na rynek trafiło Renault Megane II. Model produkowano do 2008 roku. Samochód, który zbudowano na nowej płycie podłogowej, otrzymał charakterystyczne, "kanciaste" kształty. W 2009 roku Megane II ustąpiło miejsca Megane III. Samochód posiada efektowną, dynamiczną stylizację, przy czym wersje trzy- i pięciodrzwiowa dość znacznie różnią się wyglądem. W 2013 roku auto poddano poważnemu liftingowi. W 2016 roku na rynku pojawiła się zupełnie nowa, czwarta już generacja Renault Megane. Samochód spokrewniony jest z Nissanem Pulsar.
Renault Megane I
Megane pierwszej generacji trafiło do sprzedaży w 1995 roku. Chociaż samochód zupełnie nie przypominał poprzednika - modelu 19 - to właśnie jego podzespoły znajdziemy pod nowymi, owalnymi kształtami karoserii. Z „dziewiętnastką” Megane łączy m.in. płyta podłogowa oraz część jednostek napędowych i skrzyń biegów. Samochód to bez wątpienia jedna z ważniejszych konstrukcji w historii francuskiej marki.
Pierwsza seria produkowana była do roku 1999, kiedy auto poddano niewielkiemu faceliftingowi. Phase II, bo tak zwało się określać Renault po liftingu, produkowana była jeszcze do roku 2002. W oparciu o ten kompaktowy samochód powstało kilka bardzo udanych konstrukcji. Auto występowało jako: pięciodrzwiowy hatchback, trzydrzwiowe coupe, sedan a także noszący nazwę Megane Scenic niewielki minivan, który w późniejszych latach „dorobił” się samodzielnej nazwy Scenic (zniknęło Megane). W 1999 roku do oferty doszło jeszcze pięciodrzwiowe kombi o nazwie Grandtour.
Niezależnie od wersji samochody oferują wygodne, przeważnie nieźle wyposażone wnętrze, sporo przestrzeni (poza coupe) oraz komfortowe nastawy zawieszenia. Mają też kilka słabych stron. Nadwozie jest raczej odporne na działanie rdzy, chociaż jej ślady czasami znaleźć można w okolicy zamka tylnej klapy, nadkoli i progów (wina braku chlapaczy). Elementy mechaniczne pochwalić się mogą dość dużą trwałością, chociaż z czasem trzeba się będzie przyzwyczaić do wycieków płynów eksploatacyjnych (olej - uszczelka pokrywy zaworów, uszczelniacze wału korbowego; płyn chłodniczy - chłodnice; płyn do wspomagania kierownicy - pompy, przekładnie kierownicze). W wielu Megane do wymiany nadaje się również poduszka mocująca skrzynię biegów - jej zużycie poznać można po energicznych ruchach lewarka zmiany biegów przy zmianie obciążenia jednostki napędowej. Charakterystyczną (i drogą) usterką są również szybko zużywające się cewki zapłonowe (Sagem).
W przypadku nowszych, szesnastozaworowych konstrukcji lepiej skrócić okresy między wymianami paska rozrządu - element ten potrafi zerwać się szybciej, niż przewidział to producent (zalecamy wymianę co 60-65 tys, km). W zawieszeniu zastosowano układ znany z popularnej „dziewiętnastki”. Z przodu pracują kolumny McPhersona, tył to wahacze wleczone i drążek skrętny. To układ typowy dla wielu francuskich konstrukcji. Szczególną opieką trzeba objąć szpilkowe łożyska tylnej belki, których zużycie objawia się utratą geometrii (widoczną gołym okiem, koła zaczynają pochylać się w kierunku nadwozia), chociaż trzeba przyznać, że trwałość tego elementu jest dość wysoka. Zdecydowanie częściej do warsztatu „zaprowadzą nas” zużyte drążki kierownicze, gumy stabilizatorów czy sworznie wahaczy (na szczęście są wkręcane i można je wymienić bez konieczności kupowania całego wahacza). Niezbyt trwałe są również łożyska kół. Figle potrafi taż płatać elektronika. Do denerwujących usterek zaliczyć można: rozkodowujące się kluczyki (immobiliser nie pozwala na uruchomienie auta), szwankujące podnośniki elektrycznie sterowanych szyb, psujący się centralny zamek. Trzeba jednak przyznać, że bogata oferta samochodów na rynku wtórnym pozwala na znalezienie ładnie utrzymanego egzemplarza z udokumentowaną historią, który powinien sprostać wymaganiom rodziny.