Samochód, który zbudowano na płycie podłogowej Mercedesa klasy R, zadebiutował w 2003 roku i przeznaczony był na rynek amerykański (w Europie w ogóle nie był oferowany).

Chrysler wiązał z Pacifią duże nadzieje, przewidując roczną sprzedaż na poziomie 100 tys. egzemplarzy. Auto miało łączyć cechy SUV-a (wyższe zawieszenie), vana, kombi i klasycznego samochodu osobowego (prowadzenie). W efekcie samochód rzeczywiście dobrze się prowadził, ale w zestawieniu z klasycznymi SUV-ami miał mniejszą ładowność.

Pacifica nie spełniła jednak oczekiwań. Chrysler w USA nie jest postrzegany jako producent samochodów luksusowych, dlatego cena okazała się za wysoka, ponadto pozycjonowanie jako crossover, nie trafiło do klientów, którzy uważali Pacifikę za vana. Gwoździem do trumny okazał się brak bezawaryjności, samochód w amerykańskich rankingach plasował się znacznie poniżej przeciętnej. M.in. kilkukrotnie ogłaszano akcje nawrotowe dotyczące m.in. nagłej utraty mocy czy zagrożenia pożarem.

Spadającą sprzedaż ratowano przeprowadzonym w 2006 roku liftingiem. Ostatni egzemplarz Pacifiki wyjechał z fabryki w kanadyjskim Windsor w 2008 roku.

Ponieważ Chrysler Pacifica nigdy nie był oferowany w Europie, wszystkie dostępne na rynku wtórnym egzemplarze pochodzą z prywatnego importu. Pamiętać należy, że auta z USA mogą zaskoczyć europejskiego nabywcę m.in. słabszymi hamulcami. Warto mieć świadomość, że samochody te projektuje się i buduje wg innych niż europejskie założeń eksploatacyjnych.